Kum ve Psikoloji

Kum tanecikleri, nemli ortamda birbirine yapışır ve güçlenir. Hatta o kadar güçlenir ki bir insanın ağırlığını kaldırabilecek duruma gelir. Ortamın nemi geçtiğinde ve kum kuruduğunda ise bu etki kaybolur ve insan kumda yürürken içine gömülerek yürür. Yaşam da, kumun nemli ortamda ve kuru ortamdaki değişimi gibi, dalgalanmalar ile dolu bir yoldur. Bizlere zaman zaman inişler ve çıkışlar yaşatır. Anne ve babaların, bu inişler ve çıkışlardan oluşan dalgalanmaları ‘yüreklice’ göğüsleyebildiğini gözlemleyen çocuk, ileriki yaşamında yaşayacağı zorlukları (inişlere) dünyanın sonu gelmişcesine algılamayıp, hayata dair bir durum olarak algılayacak. Böylelikle, yaşayacağı zorluklarda bir çözüm arayışına gidecek ve -çözüm- odaklı bir birey olma yolunda ilerleyecek.

Bir çocuğun, yetişkin olma yolunda ilerlerken kendi yolunu çizebilmesi, çizdiği yolda emin adımlarla ve sabırla ilerleyebilmesi, attığı her adımda deneyimlediği iyi ya da kötü yaşantıları kabul edip hissettiği duyguları saklamadan, utanmadan, çekinmeden yaşabilmesi, mükemmel olmadığını ve olamayacağını (bütün insanlar gibi), zaman zaman hata yapabileceğini bilmesi önemli ve değerlidir.

Amerikalı psikolog Angela Lee Duckworth, kum’u şöyle özetliyor; “Kum, çok uzun vadeli hedefler için tutku ve azimdir. Kum dayanıklıdır. Grit geleceğinize, gününüze sadık kalıyor. Sadece hafta için değil, sadece ay için değil, yıllarca. Ve bu geleceği gerçeğe dönüştürmek için gerçekten ‘çok çalışmak’. Grit, bir sürat değil, bir maraton gibi yaşamaktır.”